U današnjem članku vam pišemo na temu života i nasljeđa jednog od najposebnijih muzičara s naših prostora.
Ovo je priča o umjetniku koji je pomjerao granice, spajao nespojivo i ostavio trag koji ni godine ne brišu.
- Dana 31. jula 2011. godine regionalna scena ostala je bez glasa koji se prepoznavao nakon samo nekoliko tonova. Ljubiša Stojanović Luis izgubio je život u saobraćajnoj nesreći kod Feketića, vraćajući se sa nastupa iz Subotice. Imao je 59 godina. Vijest o tragediji brzo su prenijeli brojni domaći mediji, među kojima i Kurir, podsjećajući javnost na njegovu veličinu i doprinos muzici. Tuga koja je tog dana zavladala među kolegama i publikom pokazala je koliko je bio voljen.
Rođen 25. juna 1952. godine u Leskovcu, još kao dječak pokazivao je nesvakidašnji talenat. Nadimak Luis dobio je zahvaljujući interpretacijama pjesama Louis Armstrong, koje je izvodio već sa devet godina. Taj nadimak postao je njegov zaštitni znak i simbol muzičkog pravca kojem je težio – džezu prožetom emocijom i slobodom izraza.
- Obrazovanje mu je bilo temeljno i ozbiljno. Završio je srednju muzičku školu u Nišu, a potom i Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu. Bio je školovani pjevač klasične muzike i džez interpretator, ali je odlučio da krene putem koji nije bio uobičajen. Spojio je džez, narodnu muziku i orijentalne motive, stvarajući stil koji je u to vrijeme djelovao revolucionarno.
S lakoćom je prelazio iz jednog muzičkog svijeta u drugi. Mogao je otpjevati tradicionalnu baladu s jednakom snagom kao i svjetski džez standard. Njegove pjesme „Ne kuni me, ne ruži me, majko“, „Dudo“, „Kletva“ i „Kad me jednom ne bude“ postale su evergrini koji se i danas rado slušaju. Publika je u njegovom glasu osjećala iskrenost, a upravo je ta emocija bila njegova najveća snaga.
- Iza scene, njegov život nije bio lišen bola. Prvi brak završio se dok je služio vojsku 1979. godine. Supruga nije željela da prihvati njegov život na muzičkoj sceni, sanjala je drugačiji, mirniji put. Kasnije je, prema njegovim riječima, tragično izgubila život tokom ratnih dešavanja u Sloveniji. Ta priča ostala je jedna od najtužnijih stranica njegove biografije, o kojoj se rijetko javno govorilo.
Nakon tog gubitka tvrdio je da se više nikada neće ženiti. Ipak, sudbina mu je donijela novu ljubav – Dubravku, kojoj je posvetio pjesmu „Dudo“. S njom je dobio sina Marka i kćerku Maju. Oboje su nastavili putem muzike, noseći dio očevog talenta. Marko je postao muzičar i producent, dok je Maja često isticala da svaki njen ton ima trag očeve emocije.
- Kasnije je njegovu životnu priču nastavila i Silvana, s kojom je dobio još troje djece – Sergeja, Andreja i Elu Mitu. Ukupno šestoro djece bilo je njegovo najveće bogatstvo. Često je naglašavao da mu je porodica, uz muziku, najvažnija vrijednost. Porodica mu je bila oslonac i smisao, bez obzira na izazove koje je donosio život umjetnika.
Postoje i detalji koji dodatno oslikavaju njegovu svestranost. Imao je diplomu klasične muzike i jedno vrijeme razmišljao o operskoj karijeri. Govorio je tečno francuski, a tokom osamdesetih godina živio je i radio u Parizu, gdje je nastupao u džez klubovima. O tim godinama pisali su i domaći portali poput Blic, podsjećajući da je Luis bio umjetnik evropskog formata.
- Jedan od njegovih prepoznatljivih simbola bile su galabije – lepršave haljine koje je nosio na sceni. Mnogi su se pitali zašto se odlučio na takav stil. Razlog je bio praktičan: nastupajući u klubovima s lošom ventilacijom, tražio je udobniju garderobu. Nakon što je prihvatio prijedlog prijatelja da isproba odjeću nalik tradicionalnim odorama, galabije su postale njegov zaštitni znak. Od 1981. godine gotovo da ih nije skidao, pretvorivši ih u dio svog umjetničkog identiteta. O tom detalju govorio je i u televizijskim gostovanjima, o čemu je izvještavala i RTS.
Njegov posljednji nastup održan je 22. jula 2011. godine u sarajevskom klubu „Jež“. Samo devet dana kasnije, u ranim jutarnjim satima, dogodila se nesreća koja je prekinula njegov život. Automobil kojim je upravljao sudario se s teretnim vozilom. Vijest je odjeknula regionom i izazvala nevjericu.
- Sahranjen je 4. avgusta 2011. godine na groblju Zbeg u Borči, uz prisustvo porodice, prijatelja i brojnih kolega. Iza sebe je ostavio šestoro djece, bogat muzički opus i neizbrisiv trag na balkanskoj sceni.
Luis nije bio samo pjevač – bio je umjetnik koji je odbijao da se uklopi u kalupe. Njegova hrabrost da spoji različite žanrove učinila ga je jedinstvenim, a njegov glas ostao je simbol emocije i autentičnosti. Iako je otišao prerano, pjesme koje je ostavio iza sebe i dalje žive, podsjećajući da pravi umjetnici nikada zaista ne odlaze.
